co to jest Integracja Sensoryczna i skąd pochodzi?

Twórcą metody integracji sensorycznej jest amerykanka, Jean Ayres, psycholog kliniczny i terapeuta zajęciowy. Na podstawie badań i wiedzy z zakresu psychologii, pedagogiki i neurobiologii wskazuje na powiązania procesów psychoneurologicznych z procesami uczenia się dziecka. Opisuje integrację sensoryczną jako proces neurologiczny, dzięki któremu mózg otrzymując informacje ze wszystkich zmysłów odpowiada adekwatną reakcją.
Integracja sensoryczna to inaczej taka organizacja wrażeń docierających do mózgu z ciała i z otoczenia by mogły być użyte w celowym działaniu. Zmysłami przekazującymi liczne informacje do mózgu są: wzrok, słuch, węch, dotyka a także propriocepcja czyli czucie ciała i układ przedsionkowy odbierający ruch ciała. Dysfunkcje w zakresie integracji sensorycznej zakłócają prawidłowy rozwój ruchowy, emocjonalny i poznawczy dziecka w tym procesy uczenia się.

dla kogo ta metoda jest przeznaczona?

Metoda integracji sensorycznej przeznaczona jest przede wszystkim dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym o prawidłowym rozwoju mających jednak trudności z organizacją swego zachowania, z wykonywaniem czynności życia codziennego oraz mających specyficzne problemy z uczeniem się. Zaburzenia integracji sensorycznej widoczne są również u niemowląt i małych dzieci.
Metoda SI wykorzystywana jest także do pracy z dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, autyzmem, zespołemDowna, zespołem Aspergera, zespołem ADHD.

jak rozpoznać?

U dzieci u których zaburzone są procesy SI możemy zaobserwować:
- słabą równowagę
- opóźniony rozwój mowy
- słabą koordynację ruchową
- problemy z koncentracją
- obniżoną lub podwyższoną wrażliwość na bodźce z otoczenia
- niechęć do zabaw związanych z brudzeniem rąk
- nadmierną ruchliwość i nadpobudliwość
- kłopoty z czynnościami samoobsługowymi
- kłopoty z jedzeniem
- problemy z nauczeniem się nowych zadań ruchowych np. jazda na rowerze
- trudności z naśladowaniem ruchów
- niechęć do zabaw ruchowych ,gier sportowych i ogólnie ruchu
- kłopoty z czytaniem,pisaniem ,liczeniem
- niechęć do obcinania włosów i paznokci
- niechęć do mycia twarzy,włosów ,uszu
- problemy emocjonalne nieśmiałość lub agresję
- brak ustalonej dominacji ręki u dzieci powyżej czwartego roku życia
- częste podpieranie głowy podczas zajęć przy biurku czy stole.
- nienaturalny lęk przed wysokością ,ruchem,upadkiem

To tylko wybrane objawy zaburzeń z zakresu integracji sensorycznej. Niestety z zaburzeń tych się nie wyrasta, dlatego warto rozpocząć terapię jak najwcześniej aby zapobiec późniejszym stresom w kontaktach z innymi. Terapia poprawia postrzeganie otaczającej rzeczywistości.

Jak wygląda terapia?

Rozpoczęcie terapii poprzedza pełna diagnoza dziecka stwierdzająca istnienie zaburzeń w zakresie SI.
Na podstawie diagnozy planowany jest indywidualny program terapii ściśle dostosowany do potrzeb każdego dziecka.
Celem terapii jest stymulowanie układu nerwowego dziecka do prawidłowej pracy i do lepszej organizacji. Dzieje się tak dzięki odpowiednio dobranym,celowym ćwiczeniom ruchowym i zadaniom terapeutycznym, które wykonuje dziecko na specjalnie do tego przystosowanej sali.
Zajęcia prowadzone są w formie zabawy aby dziecko lubiło w nich uczestniczyć,ale na granicy możliwości dziecka aby stanowiły dla niego pewnego rodzaju wyzwanie, trwają około 45 min.